Lieve Regina,

Terwijl ik dit schrijf, ligt er n klein mannetje in bed die niet lekker is. 3 maanden geleden was ik het liefste keihard weg gerend. Zo ver mogelijk weg, terwijl ik schuldgevoel wegdrukken. Dat hoort een mama toch niet te doen? Weg willen van haar kinderen terwijl ze haar hard nodig hebben? Voor mij een onmogelijke opgave en situatie. Ik was er zó klaar mee. De stress, de angsten, de stel dat: en de wanneer zullen ze….

Emetofobie. Het nam me steeds meer in beslag en deze spanning en stress wilde ik niet doorgeven aan mijn kinderen! Hier moest ik wat aan doen!

Nu 3 sessies later ben ik bij een onbekende in de buurt geweest die net gespuugd had. 3 maanden geleden had ik dat niet gekund. Sterker nog, ik had de plek waarschijnlijk bijna een week vermeden.

Nu is m’n zoontje voor de tweede keer in korte tijd niet in orde. Hoewel ik nog niet helemaal stress vrij ben, ben ik nu tenminste in staat helder te denken. Ik wil niet vluchten!

Dit geeft mij zoveel meer rust, kalmte en zelfvertrouwen!
Ik merk dat ik er nog niet ben… Maar wel op de goede weg!